Her yıl mayıs ayının ikinci pazarını gösterdiğinde Anneler Günü gelir. Vitrinler çiçeklerle dolar, telefonlar daha sık çalar. Kimi için sıcak bir sarılma, kimi için özlemin, kimi içinse derin bir sessizlik.
Anne, Hayatımızdaki ilk öğretmen, ilk sığınak, ilk güven duygusudur. Daha konuşmayı öğrenmeden sesini tanırız; yürümeyi öğrenmeden eline tutunuruz. Çoğu zaman fark etmeden büyürüz ama bir annenin ömrü, çocuğunun her yaşını içindedir.
Annelik çoğu zaman görünmeyen bir emeğe dönüşüyor. Sabah herkesten önce uyanan, en son uyuyan, yorgunluğunu çoğu zaman içine atan milyonlarca kadın var. Sadece evde değil; iş yerinde, tarlada, fabrikada, okul yolunda, hayatın her alanında mücadele eden anneler. Onların emeği büyük.
Anneler Günü’nü yalnızca çiçek alınan, hediyeler verilen bir gün olarak görmek eksik kalır. Onlara sadece bir gün değil, yılın her günü değer verilmeli. Bir telefon etmek bile onlara mutluluk verir.
Bir çiçek alın ya da almayın. Ama annenize zaman ayırın. Ona “iyi ki varsın” demeyi ihmal etmeyin.