Savaş çok kötü bir şey. İnsanlığın karanlık yüzü. Özellikle masum insanların ölmesi katliam gibi. Son yıllarda Ortadoğu’da yaşanan çatışmalara bir yenisi daha eklendi. Amerika Birleşik Devletleri, İsrail ve İran arasında tırmanan çatışmalar, bölgeyi bir kez daha ateş çemberine çevirmiş durumda. İran’da daha ilk günden okula yapılan saldırıda 100’den fazla çocuk yaşamını yitirdi. O masum minik yürekler, hiç ir şeyden habersiz. Hangi vicdana sığar bu.
Savaşın dili yoktur derler ama bombaların dili çok nettir: yıkar, yakar ve ayırt etmez. Çocukları, sivilleri, masumları tanımaz. Daha hayatın başında, dünyayı yeni yeni anlamaya çalışan çocukların hedef haline gelmesi, insanlığın ortak vicdanında büyük yaralar açar.
Savaşın kazananı yoktur. Masada imzalanan ateşkesler, haritalar üzerinde çizilen yeni sınırlar, hiçbir zaman kaybedilen bir çocuğun yerine konulamaz. Bir annenin gözyaşı, bir babanın çaresizliği, kardeşlerin yarım kalan oyunları. Bunlar nasıl telafi edilir.
Bugün dünyanın dört bir yanında insanlar aynı soruyu soruyor: Bu acı ne zaman bitecek? Çocukların ölmediği, okulların bombalanmadığı, annelerin ağıt yakmadığı bir dünya çok mu uzak?
Bu yüzden her çatışmada en yüksek sesle söylenmesi gereken cümle şudur: Savaş olmasın, çocuklar ölmesin.