Son iki günde Siverek ve Kahramanmaraş’ta okullara yönelik yapılan saldırılar ve yaşanan kayıplar hepimizi derinden yaraladı. Bu noktaya nasıl geldik? Sorusu hepimizin zihninde. Cevabı ararken en kolay hedef olarak interneti ve televizyonu gösteriyoruz.
Peki sorun gerçekten ekran mı, yoksa ekranı kullanan insan mı?
Gerçekten de günümüzde şiddet, dijital dünyada ve televizyon içeriklerinde sıkça karşımıza çıkıyor. Dizilerde, filmlerde, hatta kısa video platformlarında çatışma, kavga ve saldırı sahneleri çoğu zaman dikkat çekmek için öne çıkarılıyor. Özellikle gençler, bu içeriklere sürekli maruz kaldığında, şiddet sıradan bir olay oluyor.
İnternet, aynı zamanda bilgiye erişimin en hızlı yolu, eğitim fırsatlarının kapısı ve bireylerin kendini ifade edebildiği bir alan. Televizyon da öyle; doğru kullanıldığında kültürel birikimi artıran, farkındalık oluşturan güçlü bir araç.
Yani bu araçların kendisi ne iyi ne kötü. Onları nasıl kullandığımız önemli.
Şiddetin kökeni çoğu zaman çok daha derinlerde yatıyor. Aile içi iletişim eksikliği, eğitim sistemindeki boşluklar, ekonomik zorluklar, sosyal dışlanmışlık ve bireysel psikolojik sorunlar.
Kısacası, şiddetin tek bir nedeni yoktur ve internet bu nedenlerden sadece biridir. Asıl mesele, bu araçlarla kurduğumuz ilişkiyi nasıl yönettiğimizdir. Eğer sorumluluğu yalnızca ekranlara yüklersek, kendi payımıza düşen sorumluluğu göz ardı etmiş oluruz.