Hiç bittiğini bildiğiniz halde içinde kalmaya devam ettiğiniz bir ilişki oldu mu?
Artık sizi mutlu etmediğini gördüğünüz...
Defalarca aynı hayal kırıklıklarını yaşadığınız...
Çabalamaktan yorulduğunuz halde vazgeçemediğiniz bir ilişki...
Peki neden?
Gerçekten sevdiğiniz için mi?
Yoksa verdiğiniz emeğe kıyamadığınız için mi?
İnsan davranışlarını anlamaya çalışırken bazen gözden kaçırdığımız önemli bir gerçek vardır:
Bir şeye ne kadar çok yatırım yaparsak, ondan vazgeçmek o kadar zorlaşır.
Bu yatırım sadece maddi değildir.
Zamanımızı...
Duygularımızı...
Hayallerimizi...
Beklentilerimizi...
Kısacası hayatımızın bir bölümünü o ilişkinin içine koyarız.
İşte tam da bu nedenle bazı insanlar bitmiş olduğunu gördükleri ilişkilerde kalmaya devam eder.
Çünkü ilişkiyi bırakmak yalnızca bir insanı bırakmak anlamına gelmez.
Aynı zamanda yıllarca verilen emeğin, kurulan hayallerin ve geleceğe dair beklentilerin de sona erdiğini kabul etmeyi gerektirir.
Zihnimiz ise bu kabullenmeye her zaman hazır değildir.
Bu nedenle çoğu zaman kendimize şu cümleleri söyleriz:
"Bu kadar şey yaşadık, şimdi vazgeçemem."
"Bunca emek boşa gitmesin."
"Biraz daha sabredersem düzelir."
"Bu kadar yatırım yaptıktan sonra geri dönmek mantıklı olmaz."
Oysa geçmişte verilen emek, gelecekte aynı yerde kalmak zorunda olduğumuz anlamına gelmez.
Çünkü geçmiş değiştirilemez.
Ancak bundan sonra nasıl bir hayat yaşayacağımız konusunda hâlâ seçim hakkına sahibiz.
Düşünün...
Aylarca bakım verdiğiniz bir çiçeği...
Kurumasın diye uğraştığınızı...
Toprağını değiştirdiğinizi...
Güneşini ayarladığınızı...
Ve bir gün artık canlanmayacağını fark ettiğinizi...
İşte onu bırakmak neden zor gelir?
Çünkü insan çoğu zaman çiçeğe değil, verdiği emeğe bakar.
İlişkilerde de benzer bir süreç yaşanır.
Bizi ilişkiye bağlayan şey bazen sevginin kendisinden çok, o sevgi için verdiğimiz mücadele olabilir.
Birlikte geçirilen yıllar...
Paylaşılan anılar...
Kurulan gelecek planları...
Çözülmesini beklediğimiz sorunlar...
Ve değişeceğine dair taşıdığımız umut...
Bütün bunlar ayrılığı zorlaştıran görünmez bağlara dönüşebilir.
Bu nedenle birçok kişi ilişkiyi değil, aslında ilişkiye yüklediği anlamları bırakmakta zorlanır.
Oysa sağlıklı bir ilişkinin temelinde yalnızca sevgi değil, karşılıklı emek de vardır.
Bir kişi sürekli anlayan...
Sürekli affeden...
Sürekli çabalayan taraf hâline geldiyse...
Zamanla ilişkide yakınlık değil, duygusal tükenmişlik büyümeye başlar.
Çünkü sevgi tek kişinin omuzlarında taşınabilecek bir yük değildir.
İşte bu noktada kişinin kendisine şu soruyu sorması önemlidir:
Ben burada sevildiğim için mi duruyorum?
Yoksa verdiğim emeğe kıyamadığım için mi?
Bu sorunun cevabı her zaman kolay değildir.
Ancak bazen iyileşmenin ilk adımı da tam olarak burada başlar.
Çünkü bazı ilişkiler ne kadar uğruna mücadele edilirse edilsin değişmez.
Bazı insanlar ne kadar sevilirse sevilsin sorumluluk almaz.
Bazı kapılar ne kadar çalınırsa çalınsın açılmaz.
Ve bunu kabul etmek çoğu zaman ayrılığın kendisinden daha zordur.
Fakat kabul etmek vazgeçmek değildir.
Gerçeği görmek ve kendine karşı dürüst olabilmektir.
Çünkü gitmek her zaman kaybetmek anlamına gelmez.
Bazen gitmek, insanın kendisini yeniden bulmasıdır.
Bazen gitmek, yıllardır ihmal ettiği ihtiyaçlarını fark etmesidir.
Bazen gitmek, kendi sınırlarına ve değerine sahip çıkmasıdır.
Ve belki de hatırlamamız gereken en önemli şey şudur:
Bir ilişki için harcanan emek değerlidir.
Ancak o emek, kişinin mutsuz olduğu bir yerde sonsuza kadar kalmasını gerektirmez.
Çünkü bazı vedalar sevgisizlikten değil, kişinin kendisine duyduğu saygıdan doğar.
İnsan her zaman o en çok sevdiğini bırakmakta zorlanmaz da uğruna yıllarını verdiği o sevgiye veda ederken zorlanır.
